| 1 of 1 |

สองคน หนึ่งมุมมอง สองความรู้สึก
ฉันเพิ่งรู้สึกนะ…ว่าการที่เราต้องคอยแคร์ความรู้สึกของ
ใครสักคนหนึ่งมากๆ มันเหนื่อยใจไม่ใช่เล่น ท่ามกลางความไกลห่าง
การไม่ได้พบเจอกัน มันมีช่องว่างที่กว้างใหญ่เหลือเกิน
สิ่งที่พูดที่ทำมักจะทำให้เราต่างก็ระแวง เคลือบแคลง
และสงสัยอยู่เสมอ ว่านั่นคือสิ่งที่จริงใจไหม
เธอบอกว่าเธอเหนื่อยใจในหลาย ๆ ความเป็นไปที่รวมเป็นตัวฉัน
แต่เธอคงจะไม่รู้หรอกว่าที่เธอบอกว่าเธอเหนื่อยใจ
ฉันคนนี้เหนื่อยใจยิ่งกว่า ดูเหมือนตลอดเวลาที่รู้จักกันมา
เธอไม่ค่อยจะเข้าใจในความเป็นตัวฉันเท่าไหร่เลย เธอคิดว่าฉันต้อง
เชื่อใจเธอ แต่เธอก็ลืมไปว่าเธอก็ต้องเชื่อใจฉัน
เธอบอกว่าฉันพูดไม่จริง แต่เธอก็ลืมถามตัวเองว่าเธอพูดจริงไหม
หลายครั้งที่คำพูดของเธอพูดเหมือนคำล้อเล่นซะจนไม่แน่ใจว่านั่น
คือคำพูดที่แท้จริงของเธอไหม…
เฉกเช่นคำพูดบางคำของฉันที่ฉันไม่ค่อยพูด มันก็คงจะทำให้เธอ
ไม่แน่ใจเช่นเดียวกันว่า นั่นคือคำพูดที่แท้จริงของฉันไหม
คำว่ารักที่พูดง่ายๆของเธอ กับ คำว่ารัก ที่พูดยากของฉัน
จึงมีช่องว่าง แห่งความเคลือบแคลงระหว่างกัน ฉันเป็นคนที่จริงจัง
กับคำพูดนะ ถ้าฉันรักใครแล้ว.. ฉันจะรักด้วยความรู้สึกจากข้างในจริงๆ คำว่ารักของฉันไม่ใช่คำพูดที่พูดพร่ำ ถ้าเมื่อไหร่ที่พูด
คำว่ารัก ก็คือรัก ฉันจะไม่พูดย้ำ
พูดซ้ำให้วกวน บางทีฉันจึงดูเหมือนคนแข็งๆ ชาเย็น
ไร้ความรู้สึก แต่ใครจะรู้บ้างว่าจริงๆแล้ว ฉันอ่อนไหวมากมายเพียงใด
ทุกครั้งที่การพูดคุยระหว่างเรา..จบลงด้วยการที่เราไม่เข้าใจกันสักเท่าไหร่
ที่เธอเห็นฉันเฉยๆ เธอจะรู้บ้างไหมว่า..
ฉันรู้สึกเป็นทุกข์ร้อนกับมันเช่นไร การที่ฉันเฉยๆ ไม่พูดอะไรมัน
ไม่ได้แปลว่าฉันจะไม่รู้สึกอะไร หรือแปลว่าฉันไม่แคร์หรอกนะ
เพราะฉันแคร์เธอมาก ฉันจึงเป็นทุกข์ยิ่งกว่าที่จะแสดงออกมา
ให้เธอเห็น เหนื่อยใจยิ่งกว่าที่เธอเป็น ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่า..
เธอจะรับรู้บ้างไหม ในสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึก